Ragnheiður Elín segir satt

Þingið er ekki ákærandi í máli Geirs, það er kærandi skv. 14. grein í stjórnarskránni: „Ráðherrar bera ábyrgð á stjórnarframkvæmdum öllum. Ráðherraábyrgð er ákveðin með lögum. Alþingi getur kært ráðherra fyrir embættisrekstur þeirra. Landsdómur dæmir þau mál“.

Ákæran er síðan gefin út af Landsdómi ef dómurinn telur málið varða við lög (um ráðherraábyrgð). Og það hefur Landsdómur úrskurðað varðandi fjóra liði af sex.

Þetta er sama fyrirkomulag og ef ég kæri einhvern fyrir þjófnað - sá hinn sami verður ekki ákærður nema að undangenginni rannsókn lögreglu og þá aðeins verður þjófurinn ákærður leiði rannsóknin í ljós nægileg rök fyrir sekt.

Geir er í stöðu ákærðs eftir að hafa haft stöðu grunaðs - allt í réttu ferli.

Þá kemur til skoðunar allt talið um að Alþingi, sem „ákæruvald“ eins og Guðfríður Lilja segir, geti dregið kæruna til baka eins og fylgjendur tillögu Bjarna Ben halda fram. Það hefur komið fram að ekki beri að draga kæruna til baka nema ný efnisatriði varðandi kæruna komi fram.

Nú hefur ekkert slíkt gerst. Og saksóknari Alþingis fyrir Landsdómi getur haldið málinu áfram þótt þingið falli frá kærunni.

Það eina sem hefur gerst er eins og Ragnheiður Elín, þingflokksformaður Sjálfstæðisflokksins, sagði áðan í Silfri Egils: Bjarni Ben lagði fram tillöguna núna vegna þess að fram hafði komið sú afstaða hjá nokkrum þingmönnum að þeir hefðu skipt um skoðun í málinu.

Það var nú heila málið.

Flokkurinn fann blóðlykt og rann á slóðina - og þar voru Ögmundur, Guðfríður Lilja og Jón Bjarnason reiðubúin með nýja afstöðu. Ögmundur og co tilbúin að hefna sín á Steingrími og hans liði og eftirleikinn þekkjum við.

Ögmundur og Guðfríður Lilja gera uppreisn

Tillaga Bjarna Benediktssonar formanns Sjálfstæðisflokksins um að Alþingi afturkalli ákæru á hendur Geir H Haarde, fyrrverandi formanni sama flokks, byggir á þeirri afstöðu að flokkurinn og forysta hans beri ekki ábyrgð á þeim atburðum sem flestir Íslendingar kalla Hrunið. Því sé það fráleitt að draga Geir fyrir dóm. Það er einnig liður í sókn flokksins til valda að ræða nú um „svokallað hrun“.

Ergo: engin ábyrgð flokksins, og Hrunið, að því marki sem menn viðurkenna tilvist þess, fyrst og fremst komið frá útlöndum sbr. Umsátrið, bók Styrmis Gunnarssonar.

Í þessu ljósi er merkilegt að skoða afstöðu þeirra sem segjast vera jafnaðar- og vinstrimenn og treysta sér jafnframt að styðja málatilbúnað Bjarna og flokksins á þingi og samþykkja þinglega meðferð tillögunnar um niðurfellingu Landsdómsmálsins.

Nú er ég ekki svo versaður í innri lögmálum flokkapólitíkur og hagsmunagæslu stjórnmálanna að ég geti skoðað öll skúmaskot málsins. En sinnaskipti Atla, Ögmundar, Guðfríðar Lilju ofl., og liðsinni þeirra við Sjálfstæðisflokkinn, stemma ekki við hástemmdar yfirlýsingar þeirra um orsakir hrunsins og ábyrgðina á því.

Guðfríður Lilja segir í þættinum Vikulokin á Rás 1 (21.jan.) að afstaða hennar hafi ráðist að lýðræðiskennd, hún vildi að málið fengi efnislega meðferð í nefnd og sú aðgerð segði ekkert til um afstöðu hennar eftir að málið kæmi til atkvæðagreiðslu á þingi. Síðar í þættinum sagði hún svo að ákæruvaldið (Alþingi) hafi brugðist skyldu sinni með því að senda bara einn fyrir dóm. Það sé ekkert uppgjör við hrunið að senda einn meðan aðrir sitja í feitum embættum og sumir á þingi.

Hér eru komnar tvær ástæður hjá Guðfríði Lilju og vantar samræmi í framsetninguna: ef lýðræðisástin ein stýrir því að hún vill styðja þinglega meðferð - og að afstaða hennar síðar þegar þingið greiðir atkvæði um tillöguna sé óráðin - þá stemmir það ekki við orð hennar um að Alþingi hafi brugðist skyldu sinni m eð því að senda bara Geir á bekkinn „á ásanngjörnum forsendum“ skv. Guðfríði Lilju. Því að ef hún greiðir atkvæði gegn tillögu Bjarna eftir nefndarmeðferð þá er hún að bregðast skyldu sinni samkvæmt eigin orðum.

Viðsnúningur Ögmundar ofl. virðist einnig snúast um að það hafi verið mistök að ákæra Geir einan og að ákæran sé um fremur lítilfjörlegan hlut hrunsins. Ögmundur skrifar á heimasíðun sína að: „Málshöfðunin gengur einvörðungu út á meint brot - að uppistöðu til andvaraleysi - í átta mánuði árið 2008“ og „að verja hundruðum milljóna til að finna út hvernig samráði var háttað milli þeirra Geirs H. Haarde og Ingibjargar Sólrúnar, Davíðs Oddsonar og Björgvins G. Sigurðssonar, Jóhönnu Sigurðardóttur og Árna Matthíesen á síðustu metrunum í aðdraganda hrunsins, - er peningum illa varið. Sérstaklega er þetta illa gert gagnvart öllu því fólki sem telur að það sé verið að „gera upp hrunið" og tilbúið í góðri trú að verja miklum fjármunum til að það megi gera sem allra best.“

Hér eru þau sammála Guðfríður Lilja og Ögmundur; þetta er ekkert upppgjör og „Stóra uppgjörið“ sé allt annað, eða með orðum Guðfríðar Lilju: „Þetta mál með Geir byggir á mjög afmörkuðum þáttum á afmörkuðu tímabili, þetta eru 8 mánuðir. Ætlar einhver að segja mér að þetta sé uppgjör við hrunið? Allan þennan langa og viðamikla aðdraganda. Er þetta ekki frekar hvítþvottur fólks, ákæruvalds, sem á sama tíma er í feitum embættum“. Það er skv. þessu ekki rétt að ákæra Geir, og varla þá hina þrjá, þar sem þetta spannar aðeins „8 mánuði“ af „löngum og viðamiklum aðdraganda“ og „gerir ekki upp hrunið“.

Nú vill svo til að það var s.k. Atlanefnd sem lagði til að fjórmenningarnir skyldu ákærðir fyrir afglöp í ströfum sínum þessa „8 mánuði“. Hún hélt 54 fundi og lúslas skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis og meirihluti nefndarinnar lagði svo fram sína tillögu. Þá tók við umræða á þingi og loks atkvæðagreiðsla.

Enginn af þáv. og núv. þingmönnum VG var á móti niðurstöðu Atlanefndarinnar, þó svo að „málshöfðunin gangi aðeins út á meint brot í átta mánuði“. Ekkert var kvartað mánuðum saman um niðurstöðu þingsins um að senda Geir einan. Vissulega voru menn hissa og sjálfstæðismenn reiðir vegna niðurstöðunnar - en enginn taldi ákæruna léttvæga.

Ákæran byggði á rannsóknarskýrslunni nema í máli Ingibjargar Sólrúnar. Landsdómur tók til starfa og felldi niður hluta ákærunnar en meirihlutinn er tekin til dóms. Mörgum mánuðum eftir afgreiðslu Alþingis og úrskurð Landsdóms kemur svo Bjarni Ben með sína tillögu um frávísun og klofningurinn í VG tekur á sig nýja mynd.

Fyrrverandi þingmenn og „órólega deildin“ undir forystu Ögmundar greiða öll atkvæði með tillögu sem er að margra mati er alvarlegt inngrip í gang réttakerfisins, eða „réttarspjöll“ svo notuð séu orð Þráins Bertelssonar. Hið auma yfirklór Ögmundar og Guðfríðar Liju er að mínu mati sönnun þess að megin ástæðan fyrir afstöðu þeirra sé uppreisn gegn Steingrími Joð og hans liði.

Þótt það feli í sér liðveilsu við lævísleg vinnubrögð Sjálfstæðismanna þá er grimmdin í garð Steingríms svo mikil að annað verður að víkja.

Falskur kór

Eftirfarandi grein eftir mig birtist í Viðskiptablaðinu: http://www.vb.is/blog/skodun/68934/

Hún er svar við grein eftir Gísla Frey Valdórsson blaðamann Vb. Hans grein er neðar á síðunni. Myndin hér til hliðar sýnir fornleifauppgröft í Jerúsalem.

 

Falskur kór 

Gísli Freyr Valdórsson, blaðamaður Viðskiptablaðsins, skrifaði grein í blaðið þ. 2. des. s.l. vegna viðurkenningar Íslands á sjálfstæðu ríki Palestínumanna. Fyrirsögn greinarinnar „Engin Palestína“ gefur tóninn.

Gísli gerir það að meginmáli að Palestínumenn hafa aldrei ráðið eigin ríki. Hann er í kórnum sem syngur þetta sama stef, enda er það einn af grunntónum síonismans og hefur verið sunginn hátt og snjallt í rúm 100 ár. Kannski veit Gísli ekki að hann er bakrödd í þessum gamla kór, og kannski veit hann ekki hvað hann syngur.

Aðrir kórfélagar sem hafa nýlega látið í sér heyra eru bandaríski frambjóðandinn Newt Gingrich sem segir Palestínumenn vera tilbúning, e. invented people, og Ólafía Jóhannesdóttir sem segir Palestínumenn vera þjóðleysu (í Mbl.). Áróðurinn um tilvistarleysi Palestínuríkisins hefur þann undirtón að það séu engir Palestínumenn til í raun.

Á þingi síonistahreyfingarinnar árið 1897 var samin fræg yfirlýsing um að Palestína væri „land án þjóðar fyrir þjóð án lands“ (e. Land without people for people without land). Síonistar vissu þó að í landinu fyrirheitna (gjöf guðs til útvalinnar þjóðar) bjó um hálf milljón manns, þar af aðeins um 35.000 gyðingatrúar.En síonistar litu á íbúa Palestínu sem réttlausa „aðkomumenn“ og lögðu strax á ráðin um brottrekstur þeirra.

Blaðamaðurinn Gísli birtist nýlega í þættinum Ísrael í dag, á sjónvarpsstöðinni Omega. Þar á bæ er rekinn linnulaus áróður fyrir stefnu síonista í Ísrael og Bandaríkjunum. Afstaða Omegamanna gagnvart Ísrael hvílir á trúarlegum grunni Gamla Testamentisins þar sem guðinn Jahve leiðir karlmenn, konur, börn og búfénað til slátrunar undir lúðrablæstri rétttrúnaðarins.

Síonisminn og Ísraelsríki byggja alla sína tilveru á goðsögnum Biblíunnar. Hugmyndir um „endurkomu“ gyðinga til Palestínu eiga eingöngu uppruna sinn í þessum sögum. Það er ímyndun margra að „landið helga“ væri til eilífðar frátekið fyrir útvalinn hóp manna, trúarhóp sem hafði talið sjálfum sér og heiminum trú um sannleiksgildi Gamla testamentisins. Stjórnmálamenn Vesturlanda, þ.á.m. íslenskir, trúðu blekkingunum um „land án fólks fyrir fólk án lands“.

Rannsóknir ísraelskra fornleifafræðinga undanfarin ár hafa sýnt þá niðurstöðu að frásögn Biblíunnar er röng; forn-Ísraelar voru aldrei þrælar í Egyptalandi og þeir lögðu ekki undir sig lönd Kananíta. Niðurstaða margra ára fornleifarannsókna í Jerúsalem sýna að glæsilegt ríki Davíðs og Salómons var í raun aldrei til. Og Ísraelar voru ekki reknir í útlegð af Rómverjum. Þeir sendu yfirstéttir og presta í útlegð en aldrei heilar þjóðir sökum þess að með því hurfu skatttekjurnar. Allar hugmyndir um endurkomu gyðinga og landsréttindi þeirra í Palestínu byggja á Biblíunni, en hún er ekki sagnfræðirit og hefur lítið sagnfræðilegt gildi (sjá Finkelstein og Silberman: The Bible Unearthed: Archaeology’s New Vision of Ancient Israel).

Blaðamaðurinn Gísli skrifar að viðurkenning á sjálfstæðu ríki Palestínu vinni gegn hagsmunum Palestínumanna, tímasetningin sé röng og Palestínumönnum enginn greiði gerður með viðurkenningu á sjálfstæðu ríki. Forvitnilegt er að vita hvenær Gísli telur að viðurkenningin sé rétt tímasett, hvenær hún eflir hag Palestínumanna og hvenær það verður góður greiði við þá að bjóða þá velkomna í samfélag sjálfstæðra ríkja?

 

Grein Gísla:

Engin Palestína?

 Gallinn við pólitískan rétttrúnað er hvað hann dreifir sér fljótt. Ef enginn spyrnir við fótum nær rétttrúnaðurinn tökum á ístöðulausum stjórnmálamönnum, svokölluðum álitsgjöfum, vel menntuðum einstaklingum úr akademíunni og auðvitað fjölmiðlum.

Þetta kristallaðist ágætlega þegar meirihluti Alþingis samþykkti í vikunni að veita ríkisstjórninni umboð til þess að viðurkenna sjálfstætt ríki Palestínu. Tæplega 40 þingmenn samþykktu tillöguna en þingmenn Sjálfstæðisflokksins þorðu ekki að greiða atkvæði í málinu.

Nú kann einhver, uppfullur af pólitískum rétttrúnaði, að spyrja hvað sé að því að viðurkenna sjálfstæði Palestínu og hvað sá sem hér heldur á penna hafi á móti Palestínumönnum. Svarið við því er einfalt. Með hag Palestínumanna fyrir brjósti er þetta röng tímasetning auk þess sem Palestínumönnum er enginn greiði gerður með þessari samþykkt.

Málið verður ekki rakið í heild sinni í stuttum skoðanapistli en það er vert að nefna nokkra punkta. Alþingi telur rétt að miða landamæri Palestínu innan landamæranna fyrir sex daga stríðið 1967. Snillingarnir á

Alþingi vilja þá væntanlega að Jórdanir taki aftur yfir Vesturbakkann, því þeir réðu yfir því svæði áður en sjö arabaríki réðust á Ísrael árið 1967. Sömu þingmenn vilja væntanlega að Egyptar taki aftur yfir Gazaströndina, sem þeir höfðu yfirráð yfir fram til ársins 1967. Þeir hljóta að vita að landið var ekki tekið af Palestínumönnum, enda aldrei verið neitt til sem heitir ríki Palestínu.

Þingmennirnir sem í vikunni náðu varla andanum við að taka við hamingjuóskum hver frá öðrum vegna málsins hefðu átt að spyrja hvað hafi orðið um öll jórdönsku vegabréfin sem hinir svokölluðu Palestínumenn hafa borið hingað til.

En fjölmiðlar tóku líka þátt í fagnaðarlátunum. Enginn fjölmiðill sem greindi frá málinu reyndi að kryfja það með nokkrum hætti, ekki einu sinni Fréttastofa Ríkisins. Allir tóku þeir þó fram að Sjálfstæðismenn hefðu setið hjá í málinu, væntanlega með vísan til þess að það væri röng afstaða. Sem hún auðvitað var því Sjálfstæðismenn áttu að kjósa á móti þessari tillögu. En hjáseta virðist eiga meira upp á pallborðið þar.

Skynsemin ræður

Þeir eru hallærislegir and-lýðræðissinnarnir í Heimsýn, samtökum ESB andstæðinga.

Þegar skoðanakannanir eru þeim að skapi þá eru þær óspart notaðar í málflutningi þeirra. En þegar slær í bakseglin þá reynast skoðanakannanirnar meingallaðar og bara svindl.

Og svo eru þeir fylgjandi þjóðaratkvæðagreiðslum þegar hentar en vilja koma í veg fyrir þær ef óttinn um „röng úrslit“ er farinn að naga sálartetrin. Það er ekki til aumkunarverðari hópur í allri umræðunni um ESB eða ekki ESB.

Á netsíðunni www.skynsemi.is er undirskiriftasöfnun með áskoruninni: „Við skorum á Alþingi að leggja til hliðar aðildarumsókn að Evrópusambandinu.“. Þessi netsíða er búin að vera í gangi mánuðum saman og í dag hafa aðeins 10,397 skrifað undir.

Allt sýnir þetta að meirihluti Íslendinga vill láta skynsemina ráða í raun og fylgir þeirri lýðræðiskröfu að fá að kjósa um aðild að ESB.

Meirihluti vill ljúka ESB-viðræðum

Landleysa - þjóðleysa

Í Morgunblaðinu þ. 7. des. birtist lítil grein eftir konu að nafni Ólína Klara Jóhannsdóttir.

Ólína virðist vera trúuð, kristin eða gyðingatrúar og hún er í félaginu Ísland - Ísrael. Afstaða þess félagsskapar er m.a. að „ Félagar líta á stofnun Ísraelsríkis 1948 sem hluta af uppfyllingu fyrirheita sem gefin hafa verið í Biblíunni.“ og ennfremur: „Félagar standa í gegn kynþáttamisrétti hvar sem er ...“ (sjá heimasíðu félagsins: torah.is).

Grein Ólínu inniheldur grímulausa árás á Palestínumenn, hún kallar þá „þjóðleysu“ og land þeirra nefnir hún „landleysu“.Það er fyrirlitning í þessum orðum Ólínu. Hún ræðst gegn þjóð sem telur um 10 milljón einstaklinga sem allir eru ýmist útlagar, fangar, hersetnir eða réttlítill minnihlutahópur.

Skrif Ólínu lýsa óhugnanlegri trú hennar á málstað síonismans, hún styður kynþáttahyggju, þjóðernishreinsanir og nýlendustefnu.

Góður dagur

Í dag samþykkti Alþingi mótatkvæðalaust eftirfarandi þingsályktunartillögu:

„Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að viðurkenna Palestínu sem sjálfstætt og fullvalda ríki innan landamæranna frá því fyrir sex daga stríðið árið 1967. Jafnframt skorar Alþingi á Ísraelsmenn og Palestínumenn að leita sátta með friðarsamningum á grundvelli þjóðaréttar og ályktana Sameinuðu þjóðanna sem m.a. feli í sér gagnkvæma viðurkenningu Ísraelsríkis og Palestínuríkis. Alþingi áréttar að PLO, Frelsissamtök Palestínu, eru hinn lögmæti fulltrúi allrar palestínsku þjóðarinnar og minnir jafnframt á rétt palestínsks flóttafólks til að snúa aftur til fyrri heimkynna í samræmi við margítrekaðar ályktanir Sameinuðu þjóðanna. Alþingi krefst þess af deiluaðilum fyrir botni Miðjarðarhafs að þeir láti þegar í stað af öllum hernaði og ofbeldisverkum og virði mannréttindi og mannúðarlög.“

Ísland verður fyrsta vestræna ríkið sem tekur þetta mikilvæga skref og verður vonandi til þess að fleiri ríki geri það líka.

Það er mikilvægt atriði í þessari ályktun að þar er skýr afstaða til réttinda flóttamanna til að snúa til síns heima. Þetta er alþjóðleg samþykkt og mjög þýðingarmikil. Allir þingmenn Sjálfstæðisflokksins sátu hjá við atkvæðagreiðsluna.

Í umræðunni á Alþingi um tillöguna sagði Ragnheiður Elín Árnadóttir þingmaður Sjálfstæðisflokksins: “Í þessu sambandi má nefna að Frelsissamtök Palestínu, PLO, hafa ekki viljað viðurkenna sjálfstæðan rétt gyðinga til ríkis. Abbas sagði nýlega á Evrópuþinginu að það væri afar erfitt að viðurkenna gyðingaríki. Og þetta skiptir verulega miklu máli“.

Ragnheiður átelur Palestínumenn fyrir að vilja ekki viðurkenna Ísrael sem ríki gyðinga. Hún virðist ekki skilja að í þessu máli er það stuðningur við kynþáttastefnu síonista sem ráða Ísrael að samþykkja Ísrael sem ríki gyðinga.

Í Ísrael er um 25% íbúanna ekki gyðingatrúar eða afkomendur gyðinga. Og þeir verða að bera persónuskilríki sem sýna að þeir tilheyra ekki gyðingum. Í Ísrael eru í gildi fjöldi lagabálka þar sem réttindi íbúanna eru skilgreind eftir því hvort þeir eru gyðingar eða af öðrum stofni.

Viðurkenni Palestínumenn Ísrael sem ríki gyðinga eru þeir þar með að viðurkenna kynþáttastefnu síonismans. Ef samskonar stefna ríkti hér á íslandi jafngilti það yfirlýsingu um að 60,000 Íslendingar stæðu lakar gagnvart ýmsum landsins gæðum. Og þá er skammt undan hið rasíska slagorð „Ísland fyrir Íslendinga“.

Að byggja úr torfi

Nú eru línurnar að skýrast - Guðfríður Lilja þingmaður VG, hyggst leggja fram þingmál sem felur í sér bann við landakaupum útlendinga á Íslandi.

Ögmundur hefur rætt um endurskoðun EES samningsins í sama anda - að hindra alla erlenda ríkisborgarar í landakaupum. Allt stefnir þetta í raun að sama ósi, allsherjar andstaða við erlenda fjárfestingu.

Gagnkvæmi verður að ríkja svo að þetta jafngildir því að Íslendingar eiga ekki að festa fé í öðrum löndum.

Bann við kaupum útlendinga á landi sem nú er í einkaeigu skuldbindur sennilega ríkið til að kaupa það land sem menn hyggjast selja ef áhugi innlendra kaupenda reynist enginn.

Og við þetta bætist svo andstaðan við ESB - menn vilja ekki einu sinni leyfa viðræður. Allt er hættulegt - ef það kemur frá útlöndum.

Árni Johnsen byggir svo torfhús og forsetinn er aftur farinn að tala um hið einstaka eðli Íslendinga.

MENNINGIN FYLGIR ÓKEYPIS

Nýlega sótti ég tvo fundi þar sem fjallað var um stöðu og framtíð íslenskrar kvikmyndagerðar.

Fyrri fundurinn var málþing á vegum RIFF undir skrítinni yfirskrift: Hvert fer íslensk kvikmyndagerð héðan? Sá seinni var á vegum Háskólans að Bifröst og fagfélaga kvikmyndageirans. Fyrri fundurinn var fjölsóttur og misheppnaður. Þar sat aðeins einn fulltrúi ríkisstjórnarinnar og þingsins allan fundinn; Árni Páll Árnason viðskipta- efnahagsmálaráðherra. Þótt hans innlegg í umræðuna væri fróðlegt og vísaði til framtíðar þá kom það skýrt fram að kvikmyndagerð væri ekki á hans málasviði og má því segja að hann hafi verið rangur maður vitlausum stað. Fjarvera fulltrúa Mennta- og menningarmálaráðuneytisins og stutt viðdvöl Katrínar Júlíusdóttur iðnaðarráðherra gerði útslagið, umræðan náði ekki eyrum þeirra sem hafa möguleika á að koma viðhorfum kvikmyndagerðarmanna áfram. Baltasar Kormákur stakk uppá því að menn yfirgæfu salinn og sinntu öðrum málum í stað þess að enn eina ferðina hlusta á kollegana kvarta yfir skilningslausu ríkisvaldi. Sennilega var það besta hugmynd málþingsins og í anda hinnar skrítnu yfirskriftar þess: komum okkur héðan!

Fimmtudaginn 29. september var kvikmyndagerðamönnum enn smalað saman, nú til þess að fræðast um nýútkomna bók um Hagræn áhrif kvikmyndalistar eftir Ágúst Einarsson hagfræðing og prófessor á Bifröst. Eftir fyrirlestur Ágústar var ljóst að allt það sem við kvikmyndagerðarmenn og fleiri höfum sagt árum saman, um geysilega jákvæð hagræn áhrif kvikmyndagerðarinnar, er satt og sannreynt.

Það sýnir sig að kvikmyndagerð er vistvæn, hún einkennist af nýsköpun, skilar hagnaði til þjóðarbúsins, styður við uppbyggingu ferðaþjónustu á landsbyggðinni og býr yfir geysilegum vaxtarmöguleikum. Varlega áætlað fær ríkið 5 krónur til baka fyrir hverja krónur sem það fjárfestir í kvikmyndagerð. Menningin sem kvikmyndir skila þjóðinni er því hreinn virðisauki. En þessar staðreyndir virðast ekki ná inn á skilningssvið ráðamanna - þeir virðast vera með slökkt á móttakaranum eða utan þjónustusvæðis.

Hvað veldur? Afstaða ráðamanna vekja spurningar sem kvikmyndagerðarmenn verða að fá svör við, og svörin ráða miklu um framtíð atvinnugreinarinnar. Hér eru tvær spurningar sem ráðamenn verða að svara:

Hvers vegna eru framlög ríkisins til kvikmyndagerðar skorin meira niður en til annarra listgreina?

Hvers vegna gerir menntamálaráðherra nýjan þjónustusamning við Ríkisútvarpið ohf. sem færir stöðu kvikmyndagerðarinnar gagnvart þeirri stofnun aftur um 5 ár?

Almennar yfirlýsingar um niðurskurð í kjölfar hrunsins skýra ekki lækkun framlaga til kvikmyndagerðarinnnar umfram aðrar listgreinar. Þess vegna verður að leita annarra svara.

Menn hafa velt fyrir sér mögulegum skýringum, nokkrar hef ég heyrt menn ræða.

1. Að heimavist Georgs Bjarnfreðarsonar í VG hafi móðgað flokkinn. (Grín?)

2. Að Menningar- og menntamálaráðuneytið einblíni á að verja störf við stórar stofnanir (Þjóðleikhúsið etc.) og því lendi kvikmyndasjóður undir hnífnum.

3. Að starfsmenn fjármálaráðuneytisins hafi komist að þeirri niðurstöðu að vöxtur kvikmyndasjóðs í kjölfar samnings ríkisins við kvikmyndagerðina 2006 hafi verið svo ríflegur að þar mætti skera heil 35% af.

Fleiri hugmyndir um svör hafa verið á kreiki: Felst svarið í því að ráðherrar Vinstri grænna, sem fara með menningar- og fjármál, burðist með fornaldarhugmyndir um kvikmyndagerð? Eru þeir hrifnari af óperuflutningi, klassískri tónlist og leiksýningum en kvikmyndum? Hafa forsvarsmenn kvikmyndagerðarinnar verið of hógværir í vörn sinni fyrir atvinnugreinina?  

Langtímaáhrif Þótt það sé ekki ljóst hvað ræður gerðum ráðamanna, þá er niðurstaðan heiftarleg aðför að starfsgreininni sem mun veikja hana til langframa. Það er sá raunveruleiki sem við stöndum frammi fyrir næstu árin. Aðgerðir stjórnvalda munu eyðileggja margra ára uppbyggingu framtíðar-atvinnugreinar, þekking og reynsla hverfur til annarra landa.

Framlag ríkisins til kvikmyndagerðar er fjárfesting og nemur um 20% af heildarveltu greinarinnar. Til viðbótar þessu sækja kvikmyndaframleiðendur fjármagn til ýmissa aðila, innanlands sem utan. Stuðningur ríkisins við kvikmyndagerð er nauðsynleg undirstaða hennar, án þessarar undirstöðu verður nær engin kvikmyndagerð stunduð á Íslandi og litlir möguleikar til þess að sækja annað fjármagn. Minnki kvikmyndaframleiðslan mun ríkið verða af umtalsverðum tekjum, því starfsemin endurgreiðir ríkinu sitt framlag eins og áður segir.

Kvikmyndagerðin, ólíkt flestum öðrum listgreinum, þarfnast ekki hárra framlaga vegna húsnæðis og yfirbyggingar s.s. Þjóðleikshúss eða Hörpu. Kvikmyndamiðstöð er lítil stofnun sem kostar um 70 milljónir að reka á ári.

Skýrslur og fleiri skýrslur Það er ljóst að kvikmyndagreinin nær ekki að opna augu ráðamanna með skýrslum og greinargerðum. Þrjár skýrslur hafa verið birtar að undanförnu, „Rauða skýrslan“ sem unnin var á vegum fagfélaga kvikmyndagerðarinnar sýndi hvernig kvikmyndagerðarmenn skila ríkinu strax til baka framlagi þess og hvernig verkefnin eru m.a. fjármögnuð með sókn í sjóði erlendis. „Bláa skýrslan“, sem unnin var á vegum Mennta- og menningarmálaráðuneytisins fjallaði um starfskilyrði og menningarlegt gildi kvikmyndagerðar. Í þeirri skýrslu er m.a. kafli sem útskýrir hve samstarf RÚV við kvikmyndagerðarmenn hefur gengið brösulega.

Og síðust, en ekki síst, er fyrrnefnd bók Ágústar Einarssonar um hagræn áhrif kvikmyndagerðar. Þrátt fyrir aðgang að þessum upplýsingum halda ráðamenn áfram þeirri stefnu sinni að draga úr hlut kvikmyndagerðar samanborið við ýmsar aðrar mikilvægar listgreinar.

Í meðfylgjandi línuriti er þróun fjárveitinga til Kvikmyndamiðstöðvar borin saman við fjárveitingar til Sinfóníuhljómsveitarinnar, Íslenska dansflokksins, Íslensku óperunnar og Þjóðleikhússins. Með samanburðinum er ekki verið að ræða upphæðir eða meta gildi hverrar greinar, hér er eingöngu verið að sýna hversu ráðamenn eru einbeittir í því að skerða hlut kvikmyndagerðarinnar.

Línuritið sýnir að allar fjárveitingar til þessarar listastarfsemi eru að aukast á árunum fyrir hrun. Í fyrstu hrunfjárlögunum 2009 er fjárfesting í kvikmyndagerð skorin harkalega niður en samaburðaraðilarnir sigla áfram, að mestu ótruflaðir af hruninu.

Röksemdin um að kvikmyndagerðin hafi vaxið umfram aðrar greinar stenst því ekki. (Tónlistarhúsið Harpa er sett inn til glöggvunar, en í því húsi er framtíðarheimili Íslensku óperunnar og Sinfóníuhljómsveitarinnar).

Spurningunni er því enn ósvarað: Hvers vegna eru framlög ríkisins til kvikmyndagerðar skorin meira niður en framlög til annarra listgreina?

 

(smellið á myndina til að stækka hana) 

Gyðingahatarar nútímans

Samkvæmt skoðanakönnunum er mikill meirihluti þeirra Íslendinga sem taka afstöðu til sjálfstæðis Palestínu, hlynntur því að okkar þjóð hjálpi Palestínumönnum áleiðis í baráttunni til að stofna eigið ríki.

Þó er til lítill hópur fólks á Íslandi sem er andsnúinn því að Palestínumenn njóti sömu mannréttinda og venjulegir Íslendingar telja sjálfsögð.

Það hlýtur að vekja furðu margra að þennan hóp skorti mannúð til að samþykkja að hrakin þjóð í fjarlægu landi öðlist sjálfsagðan rétt til búsetu og eðlilegs lífs í sínu eigin landi.

Tveir úr þessum hópi hafa nýlega skrifað greinar í Morgunblaðið. Skríbentarnir heita Skúli Skúlason og Ólína Klara Jóhannsdóttir og eru í félaginu Ísland-Ísrael. Bæði ráðast þau gegn Palestínumönnum, fólki af annari trú en þeirra eigin, og reyna að sannfæra lesendur sína um að hér fari hið versta fólk sem ætli að vinna okkur allt til miska sem það mögulega getur.

Það er athyglisvert að sjá hve þessi skrif ríma við aðferðir sem gyðingahatarar fyrri tíma notuðu. Gyðingum voru eignaðir allir lestir og illur tilgangur og því var réttlætanlegt að ráðast gegn þeim. Hápunktur ofsóknanna var helför nasista.

Líkt og Skúli og Ólína þá byggðu ofsækjendur gyðinga málflutning sinn á trúarofstæki og kynþáttahyggju. Norski fjöldamorðinginn Anders Breivik var á sömu slóðum í sínum málflutningi. Hann jós hatri sínu yfir múslima og eignaði þeim allt hið versta, eins og Skúli og Ólína.

Sumir skrifa - aðrir skjóta.

„Við Íslendingar“

Össur Skarphéðinsson hefur sagt að Alþingi muni greiða atkvæði um það hvort Ísland styður umsókn Palestínumanna að Sameinuðu þjóðunum.

Fréttamaður RÚV spurði Bjarna Ben formann Sjálfstæðisflokksins um hans afstöðu í þessu máli. Svar Bjarna var m.a.: „Ég hef líka verið þeirrar skoðunar að við Íslendingar hefðum afskaplega takmarkaða þekkingu og takmarkaða getu til þess að fara að blanda okkur inn í þær erjur sem þarna eru,“.

Þetta er hans rökstuðningur. Hann klínir sínum skoðunum upp á alla þjóðina og segir:„Við Íslendingar“. Ég, og næstum öll heimsbyggðin, veit að framferði ísraela er glæpsamlegt og það er viðurkennt að þeir hafa brotið alla alþjóðasáttmála sem þeir hafa komist í tæri við.

Áður hefur Bjarni sagt að „Taka þarf tillit til þarfa Ísraelsmanna“. Hvar var þá hin „afskaplega takmarkaða þekking“ á málinu?? 

Útspil Bjarna er hallærislegt og heimskuleg þjónkun við afturhaldsöfl í USA og Ísrael